40 jaar geleden

Vandaag 40 jaar geleden, 27 maart 1977 was er op Tenerife een vliegtuigramp. Ik weet het nog als de dag van gister, niet alleen vanwege de vliegtuigramp.

Maar vandaag 40 jaar geleden voltrok er in ons gezin ook een ramp. Onze moeder 47 jaar oud overleed van het ene op het ander moment. Nee ze was niet ziek er was geen enkele aanwijzing dat het niet goed met haar ging. Ze was zelfs met een van haar kinderen alleen thuis voor een paar dagen.

Mijn vader was met ons, 5 van de 6 kinderen naar Londen. Hij had een baan aanvaard waarbij hij ‘in het pak moest’. Wij vonden het een mooie gelegenheid om in Londen een pak te kopen, konden wij mooi mee. Zo gezegd zo gedaan. Wij gingen voor het eerst van ons leven met het vliegtuig mee. Een teleurstellend klein vliegtuig, wat meer weg had van een bus met aangeplakte vleugels dan van een vliegtuig. Ik zal het nooit vergeten. We hadden leuke dagen in Londen we deden de toeristen dingen en niet te vergeten kochten we voor ons pa een paar pakken. De Jongens kregen ook mooie geklede jassen en voor ons zal er ook wel een kledingstuk gekocht zijn, maar dat weet ik niet meer.

Onze moeder was thuis gebleven met onze verstandelijk gehandicapte broer. We hoorden achteraf dat ze het ook fijn gehad hebben. Ze hebben wat bezoekjes afgelegd, omdat daar nu eens tijd voor was.

Wij zouden s’avonds met het vliegtuig aankomen op Schiphol. Omdat we met 6 personen waren zou mijn moeder en mijn oom ieder met een auto rijden. Onze broer reed met de Oom mee en de Tante reed met ons mam mee. Gelukkig maar! onderweg zei ons mam op een gegeven moment ik krijg een raar gevoel in mijn buik en vrijwel meteen verloor zij het bewustzijn. Mijn moeder bestuurde nl.de auto en reed met volle vaart op de snelweg. Onze tante weet niet meer hoe maar ze heeft de auto tegen de vangrail gezet waarna ze lang heeft staan zwaaien voordag er iemand stopte. Deze mijnheer die stopte, overzag meteen de situatie. Ons mam was op slag dood geweest.

Onze Oom hoorde op het vliegveld wat er gebeurt was en moest ons toen nog ophalen. wat een bizarre gebeurtenis moet het zijn geweest voor hem. Bij aankomst was het meteen een rare situatie. Wij hoorden alleen maar dat ons ma “ niet goed” geworden was. We werden met een paar kinderen in een taxi gezet en ons pap reed met de oom mee. We hebben zitten gissen en vroegen ons af wat er toch gebeurd kon zijn. Ik had een onheilspellend gevoel.

We werden naar Breda gebracht, we kwamen op een soort van eerste hulp terecht en moesten daar voor mijn gevoel nog heel lang wachten. Op een gegeven moment werd er gezegd dat ons mam dood was…..

We mochten kijken, we moesten kijken omdat het zo onwerkelijk was. Wat moet er wel niet in het hoofd van ons pap afgespeeld zijn…

We gingen naar een koeling met allemaal deuren een van de deuren ging open en er kwam een baar uit gereden. Daar lag ze jas aan schoenen naast haar gezet. Het was net of ze sliep. ‘we mochten haar wel een kusje geven’ O wat was ze koud.

We kwamen thuis en ik weet natuurlijk niet hoe het kon maar heel het huis zat vol met familie en bekenden. Het was een grote kakofonie van mensen kinderen en hond. Het was inmiddels al middernacht….

De volgende dag begon de rest van mijn leven……. 1 zusje 4 broers in de leeftijd van 14 tot 19 een vader en ik 17 jaar. Hoe moest het nu verder. Ons pap moest gaan werken ik zat in Boxtel op school. Hoe moest het nu verder, dat was meteen mijn grote vraag…..

2017-09-26T16:55:20+00:00